Mechelen Catharinaparochie

F4486a49Van 14 tot 23 november 2016 verbleven vier broeders en twee zusters van de Tibériadegemeenschap in onze parochie. Geen onbekenden meer voor een aantal parochianen: vorig jaar in september hebben wij met bijna 50 mensen een bezoek gebracht aan hun gemeenschap in Lavaux-St-Anne.

Het Tibériadebezoek aan onze gemeenschap in beeld: klik hier

Ik ga geen systematisch verslag publiceren over al wat zij gedaan hebben, eerder wat indrukken, enkele mijmeringen en gevoelens. Onze parochie neemt hun aanwezigheid zeker mee als een rijkdom. Ze brachten ‘krachtig geloof’, waren overtuigd van wat ze zegden en deden. Ze gingen er voor. Ze hebben alles te samen een paar tientallen klassen bezocht in twee secundaire scholen en één basisschool. De leerlingen hebben echt naar hen geluisterd en hen nieuwsgierige vragen gesteld. Deze ontmoeting moet voor deze tieners bevreemdend en fascinerend zijn geweest: vreemd aan hun leefwereld maar anderzijds fascinerend dat geloof voor jonge mensen zo’n kracht en diepte kan hebben. In negen huiskamers zijn er wijkgesprekken geweest, verschillend wat opkomst betreft en het verloop van het gesprek. Maar overal hebben mensen er bemoediging in gevonden om de weg van het geloof verder te gaan. Eén van de sterkste activiteiten was de straatevangelisatie in de Bruul, aan de Jezuïetenkerk. Tientallen mensen werd in deze drukke winkelstraat een kaarsje aangeboden, ze werden uitgenodigd de kerk binnen te gaan, dit kaarsje te laten ontsteken en het vooraan in de kerk te brengen. Iedereen werd uitgenodigd om wat stil te worden, om proberen tot gebed te komen. Het Heilig Sacrament stond uitgesteld op het altaar. Ruim 200 kaarsjes zijn ontstoken. Veel mensen waren er door verrast, een heel aantal waren er ook door geraakt. In de kathedraal vierden we ’s zondags, op het feest Christus Koning, een mooie eucharistieviering. In de namiddag was er een beklijvende conferentie van broeder Bart over het huwelijk, gevolgd door een sterke vesperdienst waar spontaan heel wat aanwezigen een eigen voorbede formuleerden. Daar voelde ik persoonlijk sterk de aanwezigheid van Jezus. Hij was daar in ons midden!

De broeders en de zusters hebben een hele week rijkelijk het zaad van Gods Woord gezaaid en het was goed zaad, het was kwaliteit wat ze brachten. De Heer van de Oogst zal er nu de vruchtbaarheid aan geven, op zijn dag en zijn uur. Er is ook gezaaid tussen de distels en op harde rotsgrond maar zeker ook op vruchtbare bodem.

Elke dag was er ’s morgens een ochtendgebed, en ’s avonds eucharistie en later op de avond een avondgebed voorafgegaan door getuigenissen rond allerlei onderwerpen. Dit waren eveneens sterke momenten. De opkomst was echter niet groot. Ik miste vele van onze trouwe kerkgangers die elke week naar de mis komen. Er werd daar zo’n sterk voedsel aangereikt dat een geloofsbemoediging kon geven. Verschillende keren heb ik het mij afgevraagd: waar zijn ze nu, onze trouwe kerkgangers?  Dit zou hen zo’n deugd gedaan hebben. Heel wat parochianen hebben zich sterk ingezet op praktische vlak. Elke avond voor een broodmaaltijd zorgen, de Sint-Pieterskerk openen en sluiten en alles klaar zetten, de gastgezinnen, chauffeurs en nog zoveel meer. Zonder de inzet van deze mensen zou de missieweek niet mogelijk zijn geweest.

Ik draag deze missieweek mee als een mooie herinnering. Het heeft mij bemoedigd zowel in mijn persoonlijk geloof als in mijn motivatie om verder te zoeken naar wegen hoe we kunnen getuigen van de Blijde Boodschap in onze stad. Het moet dus meer worden dan alleen een mooie herinnering. Deze missieweek was maar een begin, een aansporing om het verhaal verder te laten gaan …

Guy De Keersmaecker, pastoor